Ao final de todo,
é cando te das conta de que xa todo está perdido.
Pensas que todo pode volver a empezar,
pero nunca vai a ser así,
despois de promesas e de abrazos,
nada vai a volver a ser o mesmo.
Todo o mundo me dicía que se o intentaba todo podería ser como antes,
pero ahora entendo que a xente solo me dicía eso para animarme.
Solo querían verme alegre, pero a alegria non ven da mentira,
eso nunca.
Gustaríame que se fixese un esforzo,
pero a xente está ben.. Sí, toda.. toda menos eu.
Gracias por todo.
