Ao final de todo,

é cando te das conta de que xa todo está perdido.

Pensas que todo pode volver a empezar,

 pero nunca vai a ser así, 

despois de promesas e de abrazos, 

nada vai a volver a ser o mesmo. 

Todo o mundo me dicía que se o intentaba todo podería ser como antes, 

pero ahora entendo que a xente solo me dicía eso para animarme.

Solo querían verme alegre, pero a alegria non ven da mentira, 

eso nunca.

Gustaríame que se fixese un esforzo, 

pero a xente está ben.. Sí, toda.. toda menos eu.

Gracias por todo.