Non hai metáfora ninjunha.

Non me importa que non mo contes, miro e interpreto, Non fai falta que che ignore, basta con que non vos faga caso.

Pequenas dosis de felicidade.

Porque  non todo van ser desgracias, corrupción ou desemprego, porque a vida tamén se nutre de pequenas cousas que nos fan sorrir, porque somos un pobo optimista que non se achanta, porque saímos á rúa aínda que chova e porque preferimos gañar con verbas antes que con armas... Por iso estamos a preparar unha sociedade na que todos seremos protagonistas, na que ti e a túa historia feliz seredes quen de contaxiar os demais un chisquiño de ledicia que lles faga esquecer , aínda que só sexa por un intre, o desacougo.

Ao final de todo,

é cando te das conta de que xa todo está perdido.

Pensas que todo pode volver a empezar,

 pero nunca vai a ser así, 

despois de promesas e de abrazos, 

nada vai a volver a ser o mesmo. 

Todo o mundo me dicía que se o intentaba todo podería ser como antes, 

pero ahora entendo que a xente solo me dicía eso para animarme.

Solo querían verme alegre, pero a alegria non ven da mentira, 

eso nunca.

Gustaríame que se fixese un esforzo, 

pero a xente está ben.. Sí, toda.. toda menos eu.

Gracias por todo.

Saber que estás ahí é unha gran motivación.

Recorda que cada un é dono da súa historia e que non podes deixar que ninguén a escriba por ti.

Por ser un máis e un todo
Por ser un asta o infinito e máis alá
Por buscar a resposta e atopala
Por desir todo e non desir nada 

GRACIAS.

Hai veces que o silencio é a resposta máis intelixente.